Doorzetten

Het was januari 2025,  best koud, de feestdagen waren voorbij en het 'gewone leven' ging weer door. En dat kan erg lang duren... Tijd dus voor wat spannends! Dus ik trok mijn wandelschoenen, dikke winterjas en wollen sjaal aan. En natuurlijk mijn handschoenen. Dit moest namelijk een stevige wandeling worden. Maar dat vond ik niet erg, want mij was het om de mist te doen. En daar ging ik dan. Ik kon tot vijf meter vooruit kijken, soms verder, want de mistflarden trokken soms wat weg.

Het is weer om je in te kunnen verstoppen. Of de wereld verstopt zich voor mij. Alles behalve saai, vind ik. Niet alles is zichtbaar, dat is boeiend. Het lijkt dan wel of het leven een beetje stil staat. En wat er wél te zien is, is interessant, want er hangt een bepaalde sfeer, vind ik, iets geheimzinnigs.

Deze wandeling tussen de witte wieven was een oefening in doorzetten en doorlopen als ik de weg niet kan zien. Net als in het dagelijks leven. Het werd dan ook een boeiende wandeling. Klimmen en weer afdalen, en kijken waar ik loop, anders val ik in een zompige plas. Druppels op de bladeren. Paarden in een weiland, die stilstaan, als standbeelden. Dat roept vragen op. In de verte de contouren van het bos. Lekker spookachtig. Stilte en bijna geen geluid. Of wel een geluid en dan toch even denken "Hmmm... wat was dat ?". Dat kan in de mist heel interessant zijn, in het donker weer niet, dus ja, dit was genieten.

Na deze wandeling volgden nog vele anderen. Maar die in de mist zijn favoriet. Helaas zijn het vaker verregende wandelingen tussen januari en mei, met trieste landschappen die geen zin hebben om er leuk uit te zien. Dus komt er mist, dan heb je kans mij tegen te komen, tenminste als ik me daarin niet verstop...

Tekening: Frederike Proost

Materiaal: houtskool

Jaartal: 2025